vrijdag, 11 december 2015 18:03

Boekrecensie: Nu even stil in Tijdschrift Inzicht

Soms krijg je als auteur een beoordeling waar je blij van wordt. Een boekbespreking waarin je jezelf, als schrijver, herkent: ‘Ja, zo heb ik het bedoeld’. Frans Hasselaar slaat met zijn recensie de spijker op z’n kop. Hij verwoordde het in Tijdschrift Inzicht van november 2015 zo: 

Jan Prins is producer bij Radio 538. Niet bepaald het soort werk dat men associeert met stilte. En toch heeft hij een boek geschreven waarvan elke bladzijde de bedoeling heeft onze aandacht niet langer op de praatjes in ons hoofd te richten, maar op de Stilte waarin die praatjes verschijnen. 

In die Stilte vond Jan Prins zijn ware identiteit. Hij doet niet geheimzinnig over de pijnlijke weg die hem tot die ontdekking bracht. Veel zoekers zitten hun ware ik op de hielen, maar in het geval van Jan Prins was het andersom: zijn ware ik joeg hem op tot hij als persoon volledig was verzwolgen. Als jongen van zes werd hij geplaagd door angstdromen waarin hij door iets onbekends werd ‘uitgewist’ en als twintigjarige had hij last van hevige paniekaanvallen die ervoor zorgden dat hij zich in non-dualiteit ging verdiepen. Uiteindelijk kwam het grote inzicht en herkende hij de grenzeloosheid als zijn essentie, wellicht doordat zijn nieuw verworven kennis de grootste angst voor het onherroepelijke had weggenomen.

In Nu even stil deelt Prins zijn inzichten met de lezer en nodigt hij die uit stil te zijn. Hij doet dat op een nuchtere en heldere toon, waarbij hij zowel oude zenmeesters als televisiebekendheden citeert. Zijn verhaal onderbreekt hij regelmatig door ons te adviseren de woorden die zojuist gelezen zijn op ons in te laten werken en zo te aarden in stilte. Het boek heeft achterin zelfs een playlist van muziek die ons kan helpen voor die stilte ontvankelijk te worden.

De grote verdienste van Jan Prins is de toegankelijkheid van zijn verhaal. Hij stelt zich niet op als goeroe, maar spreekt ons toe als een goede kennis die iets belangwekkends heeft gezien dat hij met ons wil delen. Daarmee is het realiseren van onze ware aard een stuk alledaagser geworden. En dat kan natuurlijk nooit kwaad.