Sessies

Column: Probleemloos paradijs

  • Gepubliceerd in Blog

Als je volledig stil bent, lijkt de stilte alles met elkaar te verbinden.
Plotseling besef je: in de stilte zijn we allemaal gelijk.
Vol verwondering besef je ook dat je de stilte niet kunt verbreken – de stilte breekt jou. 

De praatzieke probleemmaker in je hoofd valt uit elkaar en verdwijnt in een probleemloos paradijs.
Alles zal verdwijnen in iets wat nooit verdwijnt, in iets dat onsterfelijk en stil is.
De stilte is er altijd, als drager van het geheel.

Wat boven de hals gedacht wordt, wordt onder de hals gevoeld; je voelt letterlijk wat je denkt.
Geloof de herrie van je gedachten niet, maar luister naar de onderliggende stilte, zonder de gedachten weg te duwen of te volgen.
Stil zijn betekent vanuit overgave ervaren wat ervaren wil worden.

Herrie in je hoofd, opborrelende emoties in je lijf, een drilboor, niets kan de onderliggende stilte verstoren; geluiden benadrukken de stilte juist.
Toch kan stil zijn onrust en angst oproepen.
Alle mogelijke pijnpunten worden door de stilte aangeraakt.

Pijn van vroeger komt naar boven op het moment dat het vechtende ego afwezig is, waardoor er ruimte is om de emotionele ballast te zien en te voelen.
Je systeem kan nu de onverwerkte brokken emoties verwerken.
De onrust die je voelt is het leegmaken van de emotionele rugzak die je al jarenlang meedraagt.

Alles wat niet meer bij je hoort wordt van je afgepakt en op een goede dag eet de stilte je helemaal op.
Wie of wat ben je dan?
Vertrouw erop dat er niets kan gebeuren; alleen het ego is bang voor die oneindige stilte.