donderdag, 12 Mei 2016 10:19

Column: Het is fijn om niemand te zijn

Vrijdagmiddag, 13.17. Ik zit in mijn auto te wachten op een vriend. Het plan is om te gaan wandelen in het Amsterdamse Bos. Door de voorruit kijk ik naar ontelbare berkenbomen. Een golf koude lucht komt de auto binnen, want ik heb de ramen opengedraaid. Een hommel scheert net langs de linker buitenspiegel en verdwijnt het bos in.

De wind omhelst me. Ik adem de lucht in en leun ontspannen achterover in de stoel. Ik voel hoe de ademhaling mijn organisme open en ruimer maakt. Mijn hele lichaam tintelt op een aangename manier en is gevuld met een warme gloed. Ik ben volledig vergeten dat ik sta te wachten.

‘Hoe ziet jouw ideale Dag van de Stilte eruit?’, is beantwoord. Zou dit een suggestie kunnen zijn? Lekker de natuur in en alles vergeten? Even helemaal niets, geen plannen, geen verwachtingen. Zelfs de gedachte dat je stil mag zijn, mag verdwijnen in de stilte. Wie je bent, hoe je heet en wat je functie ook mag zijn, alles mag vergeten worden.

Elke keer dat je over straat loopt en je niet met jezelf bezig bent, is het ik-gevoel verdwenen. Dan kijk je naar de vogels, lucht, bomen, en verder is er niets. Vaak herinner je je die lege momenten niet, omdat het ego zijn eigen afwezigheid niet kan registreren.

Ik vind het fijn om niemand te zijn. Er ontstaat een gevoel van opperste verrukking als je jezelf volledig vergeten bent. Ook Kahlil Gibran wist dit: ‘Vergeten is een vorm van vrijheid.’