zondag, 10 juli 2016 19:11

Boekfragment: De lege koffiemok

Het is zondagochtend. Ik kijk door het raam en zie dat het regent. De allerlaatste herfstbladeren worden meegevoerd door de wind en dwarrelen in de gracht die langs mijn huis stroomt. Iets dichter bij het raam staat de inmiddels kale boom. Zijn aanwezigheid is krachtig, maar tegelijkertijd zacht en stil. Er daalt een serene rust over me neer.

Ik neem de laatste slok koffie en kijk naar de lege mok – en een helder inzicht is daar. Binnen én buiten de lege koffiemok is hetzelfde aanwezig: ruimte. Als de koffiemok breekt heeft dat geen enkele invloed op de ruimte zelf. 

Het object, de koffiemok, leidt tot verwarring. Elk object heeft namelijk een bepaalde tijdsduur. Zowel binnen als buiten het object is er slechts tijdloos Bewustzijn.

Mijn waarneming van de lege koffiemok wordt nog intenser. Het woord ‘koffiemok’ en de interpretatie dat hij leeg is, verdwijnen ook. Er ontstaat een oneindig, diepe stilte.

Ik kijk naar de boom, het water, de lucht en de wolken. Wat zijn ze stil!

Overal in de natuur is die stilte aanwezig. De natuur produceert weliswaar allerlei geluiden via dieren, wind of water, maar onder die geluiden is altijd een subtiele, diepere dimensie van intense stilte voelbaar. 

Het heeft weinig zin om daarover na te denken: die stilte is alleen te ervaren. Op het moment dat jij je bewust wordt van de stilte in de natuur, ben je zelf ook stil.

Het verrassende is dat die stilte in jezelf en de stilte van de natuur eigenlijk dezelfde is. De stilte in de natuur en in jezelf verruimen zich en worden één. Opeens is er een ‘klik!’ De stilte heeft de uitknop van onze gedachten gevonden. 

Alles valt weg. 

Een oneindige, uitgestrekte ruimte blijft over.

(Fragment uit het boek Nu Even Stil - Uitgeverij AnkhHermes)