donderdag, 11 augustus 2016 10:40

Column: De stilte heeft zich verstopt

Totaal ontspannen lig ik in mijn luie stoel. De zachte zomerregen streelt de ramen van mijn appartement. In alle rust kijk ik naar binnen en observeer mijn bovenkamer. Hier en daar zie ik een paar gedachtenwolkjes voorbij drijven. Hoewel ik een lichte spanning in mijn nek voel, heerst er vooral een serene stilte.

Terwijl ik een paar centimeter boven de vloer zweef, lijkt de stilte steeds dichterbij te komen. Ik kijk heel aandachtig de woonkamer rond en opeens zie ik haar. Ze heeft mij allang gezien en kijkt me recht in de ogen. De stilte heeft zich openlijk verstopt in de muur. Maar niet alleen daar. De stilte bevindt zich ook in de salontafel en in een paar edelstenen die erop liggen.

De stilte knipoogt naar me en dringt onaangekondigd mijn lichaam binnen. Liefdevol werkt ze alle gedachten, emoties en spanningen uit mijn lijf. Vervolgens verleidt de stilte me om in haar oneindige afgrond te springen. Hoe kun je daar nou nee tegen zeggen?

Hoewel het lijkt alsof gedachten jou van stilte kunnen weerhouden, de onderliggende stilte verdwijnt nooit. De stilte raakt alleen maar gevuld met de lawaai. Je bent overal thuis, als je eenmaal ontdekt de stilte zelf te zijn.

Als je het lastig vindt om ‘stil’ te zijn. Volg je ademhaling!

Probeer de luchtstroom niet te veranderen, maar volg haar door je neus, keel, longen naar de buik. En dan de beweging weer terug: buik, longen, keel, en de neus. Voel hoe de adem je meeneemt naar het rijk van stilte.