donderdag, 16 februari 2017 07:49

Column: Het geluid van de stilte

Een luie zondag. Ik lig languit op de bank. Met een half oog kijk ik naar de televisie. De beeldbuis toont mij de documentaire The last man on the moon. Tijdens de ruimtemissies van 1969 tot en met 1972 zijn er twaalf mannen op de maan geweest. De laatste was astronaut Eugene Andrew Cernan. In de documentaire zegt hij iets waarvan mijn ogen ineens wijd opengaan. Ik ga rechtop zitten en luister naar zijn woorden over de maanlanding:

Zodra je het oppervlak raakt, is alle stof verdwenen. De motor staat uit. Er is geen lawaai. Je bevindt je opeens in een totaal andere wereld. Het was het ultieme stille moment van mijn leven. 

Complete stilte.

Hoewel we ruimtepakken aan hadden, stilte was duidelijk voelbaar.
Het was een pure en stille nietsheid.

Er is een wetenschappelijke reden die verklaart waarom het in de ruimte stil is. Geluid ontstaat door trillingen van lucht die tegen je trommelvlies komen. Aangezien er in de ruimte zelf geen lucht is kunnen trillingen zich niet voortplanten. 

Als je in een film explosies in het heelal ziet, zou je eigenlijk niets moeten horen, want in de luchtledige ruimte is het volledig stil. Waar geen lucht is, kan ook geen geluid bestaan. Alleen binnen een atmosfeer van gassen is geluid mogelijk – waaronder de dampkring om de aarde.

Het feit dat wij als mens in staat zijn om geluiden te kunnen horen is een zeldzaamheid. Wat misschien op herrie of lawaai lijkt, is eigenlijk een wonder. Nog wonderbaarlijker is het besef dat alles, inclusief geluid, zich voltrekt in complete stilte. Alles heeft een plek in een onhoorbare oneindigheid.

Daar word je toch gewoon even stil van?