maandag, 15 april 2019 14:53

De paradox van rust

Is het je wel eens opgevallen dat je juist onrustig wordt, als je probeert rustig te worden?

Rust is een prachtige term, maar vaak ook een misleidende term.

Regelmatig zitten we te wachten op een bepaald soort rust. Zo’n rust waarvan we een mooi beeld hebben in ons hoofd en waaraan we voorwaarden stellen. We hopen op een soort kalmte zonder prikkels, stress en problemen. Een vluchtplek zonder negatieve gedachten en onaangename emoties. 

In mijn ogen is dat geen werkelijke rust, maar een verdovende of doodse toestand; een afgesloten ruimte waarin we niets meer denken en voelen. 

Wat is rust dan wél?

Rust is eerder een gevoel van openheid. Een stille en levende aanwezigheid in en om ons lichaam. Een diep gevoel dat we leven; een besef dat we aanwezig zijn; dat we bewust zijn. 

Het mooie is dat echte rust altijd en overal aanwezig is. Misschien kijken we er overheen of letten niet op. Ondanks dat is rust nu volledig aanwezig. In zijn stille openheid is alles welkom: zowel positief als negatief. Euforische gevoelens, onprettige emoties, blijheid, herrie makende gedachten, hartstocht, frustraties, depressies, angst, onrust, of wat dan ook. Het maakt voor rust niet uit. Zij stelt geen voorwaarden.

De rust zelve

Kijk om je heen.

Zie alles.

Geloof niets.

Ineens kun je volledig stilvallen en ontdekken dat je de rust zelve bent.